5 jaar later...

 

We zitten intussen al een tijdje weer in 2026. Het doet me denken dat het 5 jaar geleden is dat we geconfronteerd werden met een onheilspellende boodschap dat het van binnen niet helemaal lekker in elkaar zat. Door die 5 jaar heb ik voor mezelf eigenlijk nooit het gevoel gehad dat het wel eens definitief de verkeerde kant op zou gaan. Je bent dan wel ongeneeslijk ziek maar als door de jaren heen de uitslagen best wel hoopgevend en stabiel zijn dan valt er nog veel moois te beleven in het leven. Met een pauze van 4 maand in de scans ben je zelf ook wel weer benieuwd wat ook met name de uitwerking is van de behandelingen in het AMC die er in juli waren .

 

Op dus naar het AVL in de vertrouwde setting. De CT scan lijkt steeds korter te worden. 1x heen en terug en 1tje met contrastvloeistof ingespoten. Dan vervolgens naar de bloedafname en daarna een vroegtijdige oproep voor de MRI van het hoofd. Maar al wachtende in het hokje werd het toch 10 minuten later dan het geplande tijdstip. Binnen gekomen zie ik daar een nieuw scanapparaat staan die na in gebruik name een verademing met de oude. Mag wat kosten maar dan heb je ook wat Je hoofd niet echt strak meer in een hoofdkooitje maar het is ruimer bemeten. Het zicht dat je voorheen met een streepje had op een postertje met vogels is verleden tijd. De vogels zijn gevlogen en nu kijken we uit op beelden van een zen-achtige en Japanse siertuin. Daaronder is voor het eerst de tijd en duur van de scan gevisualiseerd. Die 15/20 minuten zijn dus goed door te komen en je stapt een stuk relaxter onder de scan vandaar. Aansluitend maar even genoten van het mooie weer en wandeling in Lage Vuurse waar ook prinses Beatrix woonachtig is. Kan ik me wel wat bij voorstellen. We gaan een weekje wachten op de uitslag. 

Na 2 dagen geen telefoontje gehad. Dat is meestal een geruststellende gedachte. Via museumbezoek bij Singer Laren belandden we weer in het AVL. Het ziet er druk uit en de  ene zit er wat beter bij dan de ander maar allemaal wel hoopvol wachtend. Eerst altijd even wegen en meten. Je mag gewoon met volle bepakking op de weegschaal gaan staan maar ik kies ervoor om maar het vest uit te doen en de zakken te legen. Maar ja, er is elke keer een licht stijgend gewicht te zien. Zeker teveel getafeld, probeert de juffrouw het nog maar het zal de  leeftijd zijn een de geneugten des levens... Ook de bloeddruk is aan de stijgende kant. Rechts is 20 punten hoger dan links dus maar even blijven monitoren.. Onze oncoloog staat op 30 minuten uitloop maar de resultaten van de scan zijn zo constant en stabiel dat we na een dikke 5 minuten klaar zijn en zij forse heeft kunnen inlopen op haar schema. In ieder geval  gaan we over 4 maanden weer op herkansing. Tot dan !