Even in de wachtkamer

 

De MRI scan is altijd wel weer een uitdaging. Je hoofd ligt vast in een kleine soort kooi en je hebt enkel een streepje zicht op het plafond waar een boom met verschillende soorten vogeltjes. Het is een oefening in geduld en zelfbeheersing want je mag niet bewegen  Ondanks oordoppen en een koptelefoon met een zelf gekozen radiozender, overstemd het MRI scangeluid van hakken en zagen de mooiste versie van Joost Klein Europapa 😁 15 minuten lang duurt het en elke korte scan wordt met minuten aangegeven. Een alarmknop voor het geval je het niet meer kunt houden,  krijg je nog wel in je handen. Al met al alles goed doorstaan maar claustrofobisch moet je niet zijn…..

 

Afwachten dus maar en als je dan op je telefoon ziet dat het AVL zelf belt eerder dan een geplande afspraak,  dan is er meestal wel wat te melden... Dat was in dit geval een understatement want de boodschap was dit keer een stuk minder positief.  Op de MRI is te zien dat naast de hersenbloeding een tumor is te zien van 0.8 cm groot die waarschijnlijk de hersenbloeding heeft veroorzaakt die nog niet echt goed is afgenomen. Dat moet het lichaam zelf opruimen volgens de neuroloog. Voor iedereen wel een onaangename verrassing en in overleg met de neuro en oncoloog gaan we op de geplande afspraak bespreken hoe verder.

Besloten is dat de tumor wordt bestraald met een hele hoge dosis die zeer precies gericht is. Daarvoor  moet ik tijdens de bestraling in een gezichtsmasker liggen: dit masker wordt eerst gemaakt en later volgt de bestraling.

Over 3 maanden wordt dan weer een MRI scan gemaakt waarop dan hopelijk te zien zal zijn dat de  bestraling goed is gegaan en heeft gewerkt.

Ondanks alles gaan we het avontuur weer hoopvol, energiek en met vertrouwen aan. We gaan uit van goed resultaat. Wordt uiteraard vervolgd…...