Hoe is het nu met Jan

 

Alweer 4 maanden verder: het lijkt veel maar gaat eigenlijk als een zucht voorbij. Wat gebeurde er en wat is vermeldenswaard in deze hectische tijd waar van alles om ons heen gebeurd in de wereld.

In ieder geval kwam ik terecht in een niet arbeidsintensief leven. Verbazingwekkend hoe dat gaat  De zomer hielp mee en op 20 juli was het zover dat de 65 jaar werd aangetikt. Vroeger was dat de pensioneringsdatum maar tegenwoordig is die een paar jaar opgeschoven.  Een goede reden om dit met een leuk feestje in intieme kring te vieren. En dat werd gedaan in Swifterbant met een  naast een hapje en een drankje   en een Short Golf clinic waarbij getracht werd ons de beginselen van het golfen bij te brengen…. Jullie weten dat ik enorm sport minded ben maar met mijn beperkte motoriek door de jaren heen was het beter niet in mijn directe omgeving te staan. De ballen vlogen je om te oren maar met een goede dekking op de verzekering kan er eigenlijk ook weer weinig gebeuren.  Het was een fijne dag. Ook dank aan de collega s die ondanks mijn vertrek de moeite namen deze dag te memoreren.

 

Het ontwennen van mijn werk is meegevallen kan ik na 4 maand zeggen: een andere dagindeling en geen bemoeienissen meer hebben met het werk. Het inleveren van mijn PC heeft hierbij veel geholpen. Ik volg via andere kanalen nog wel de ontwikkelingen van mijn oude werkgever maar het is geen uitdaging meer om te weten hoe het allemaal in letselland gaat. Contacten met oud-collega’s worden ook anders en ook heel normaal in zo’n proces. De rest van de tijd gaat op in privézaken die ook de moeite waard zijn zoals oppassen op de kleinkinderen.

 

Sportief gezien blijf ik nog altijd betrokken bij de scheidsrechterswereld en het voetbal. Omdat het naar omstandigheden best goed gaat heb ik de fluit toch weer ter hand genomen en fluit ik nu met regelmaat jeugdwedstrijden in alle categorieën bij de plaatselijke FC asv Dronten.

Mooi en dankbaar werk om te doen: leiding te kunnen aan jonge voetballers in ontwikkeling. De wedstrijdduur is gelukkig ook niet zo lang als bij de senioren. Zaak is wel om de conditie op peil te houden maar wekelijks 2 of 3 keer in de sportschool helpen daarbij. Nooit gedacht dat dit nog eens een soort van verslaving kon worden. Overigens volg ik daar een eigen programma maar het oefenen met gewichten en alles wat daarbij hoort is niet aan mij besteed.

En zo kwamen de controle onderzoeken weer in zicht. Allereerst bloedonderzoek voor het bepalen van de PSA waarde voor de prostaat: die bleek keurig op het gewenst niveau te zijn.

En halverwege oktober de 4maandelijkse scan. Hiervoor naar het oude Slotervaart ziekenhuis.  Er was een nieuwe scanmachine aangeschaft en met 2x heen en weer was het alweer gepiept.  Een week later de uitslag, de tijd daarnaar toe leven is spannend. 

Wat een opluchting om te mogen horen dat de uitslag positief is: geen veranderingen bij de vorige scan, de situatie is stabiel.

Daar kunnen we het jaar mee uit. Begin november vieren we nog ons 40 jarig huwelijk en de volgende scan zal  weer over 4 maand in februari zijn.

Rest ons de lezers een goed en gezond eind van het jaar te wensen en voor iedereen een gelukkig en gezond 2024