Hoe het verder ging..

 

Juni is een aparte maand geworden door 2 belangrijke ijkmomenten.

De 1ste hoe gaat de uitslag van de scan worden na 4 maanden geen behandelingen.

De 2de  het  definitieve vertrekmoment van mijn werk.

Om met het eerste te beginnen; het was nog best billen knijpen. Dat zat hem niet zozeer in de uitslag als wel de reis naar het AVL. Met marge weggegaan van huis maar net buiten Dronten al 10 minuten wachten door een niet goed werkende verkeersinstallatie bij wegwerkzaamheden. Ook nog eens file op de spitsstrook bij Amsterdam en dik een half uur te laat maar precies op tijd voor de afspraak.

Dan heel fijn om te horen dat uit de scan blijkt dat er een stabiele situatie is en sinds februari er niets veranderd is. Het gevoel dat ik er zelf over had klopte dus. Ook nog even BN-er #Joost Vullings gespot. Die was er niet voor een behandeling maar op reportage 😁 Gelukkig filevrij weer naar huis en over 4 maand gaan we dezelfde procedure in.

 


Ook bepalend was het afscheid moment van mijn werk. Alhoewel 27 juni al maanden vast lag levert het in de buurt komen van die dag best wel kriebels op. Stoppen is het inleveren van je laptop die je vriend bij het thuiswerken was. Op die laptop staan nog veel herinnering opgeslagen en met een Controle A selecteer je alles om te verwijderen maar de herinneringen blijven.

Na dik 46 jaar is het mooi geweest en kan ik alleen maar zeggen dat ik het werken altijd leuk, inspirerend en met liefde gedaan heb. Mede door het fijn samenwerken met mijn vakgenoten en collega’s. 


 

En dan is die laatste dag er:

Met dank aan de uitstekende organisatie reden we naar onze gereserveerde parkeerplek vlak voor de ingang. Voor Jolande de 1ste en laatste keer om het grote gebouw van NN  te betreden.  Dan afscheid nemen van mijn PC en account; dat ging in een vloek en een zucht... en daarna konden we naar de ruimte waar de receptie gepland was.

Ik vond het een leuk idee om op mijn afscheidsreceptie een inkijk te geven hoe die 46 jaar gingen en wat ik daarin op werkgebied meegemaakt heb. Daarna een fijn samen zijn met collega’s, een mooi weerzien van oud collega’s en zoveel warme en mooie woorden en prachtige cadeaus . Wat een geweldig afscheid heb ik mogen ontvangen.

Het is onmogelijk om van iedereen afscheid te nemen maar de laatste hand bij het verlaten van het gebouw was geheel verrassend met de hoogste baas van NN David Knibbe waar we toevallig mee in de lift stonden.

Genietend van fijn avondeten met de collega’s van de afdeling was het een mooi afscheid waar we met plezier en dankbaar op terug kijken. Voor een inkijkje in een werkzaam leven verwijs ik naar de bijgevoegde audio

We gaan zien wat het vervolg gaat opleveren. Wordt vervolgd…. .  

 






Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Gaan we weer....

Afbeelding
  Een dag voordat op RTL de docuserie over het Antoni van Leeuwen ziekenhuis start ( ik zit er niet in hoor. maar het is mooi en herkenbaar in beeld gebracht !!) zijn we weer in het AVL voor de MRI en CT scan. Veel gebeurd de afgelopen drie maand. Bestralingen in het AMC/VU en helaas ook het plotseling overlijden van mijn schoonmoeder. Mooie leeftijd van 94 maar als het onverwachts is sta je er toch weer bij stil dat het leven zomaar voorbij kan zijn. De zinnen hebben we verzet om toch op vakantie te gaan en als je in Oostenrijk bent met goed weer,  zie je ook weer hoe mooi het leven is.  In ieder geval is de wachttijd voor de scans altijd wel even spannend. De blaas moet goed gevuld zijn en een uur van te voren moet er 1 liter water in Als je afspraak dan iets uitloopt begin je te denken of je het gaat houden.... Maar gelukkig valt het mee en opvallend is dat de dames bij de scans vergeten mijn geboortedatum te vragen. Eigenlijk een verplichte controle want er zijn uiter...
Meer lezen

5 jaar later...

Afbeelding
  We zitten intussen al een tijdje weer in 2026. Het doet me denken dat het 5 jaar geleden is dat we geconfronteerd werden met een onheilspellende boodschap dat het van binnen niet helemaal lekker in elkaar zat. Door die 5 jaar heb ik voor mezelf eigenlijk nooit het gevoel gehad dat het wel eens definitief de verkeerde kant op zou gaan. Je bent dan wel ongeneeslijk ziek maar als door de jaren heen de uitslagen best wel hoopgevend en stabiel zijn dan valt er nog veel moois te beleven in het leven. Met een pauze van 4 maand in de scans ben je zelf ook wel weer benieuwd wat ook met name de uitwerking is van de behandelingen in het AMC die er in juli waren .   Op dus naar het AVL in de vertrouwde setting. De CT scan lijkt steeds korter te worden. 1x heen en terug en 1tje met contrastvloeistof ingespoten. Dan vervolgens naar de bloedafname en daarna een vroegtijdige oproep voor de MRI van het hoofd. Maar al wachtende in het hokje werd het toch 10 minuten later dan het ge...
Meer lezen

Hoe het begon en waar we nu zijn

Afbeelding
In het kort even wat er de afgelopen maanden gebeurde. Degene die mij kennen weten dat ik nagenoeg nooit ziek ben of wat mankeer.  Dat ik met plezier nog actief bezig ben met mijn hobby als scheidsrechter en een paar keer in de week in training ben.  Toch kreeg ik in de loop van 2020 wat vage klachten en uit voorzorg in oktober na aanraden van de huisarts  een PSA test laten doen met als resultaat een doorverwijzing naar de uroloog met daaraan vastgekoppeld een MRI-scan en en biopt uit de prostaat. Eindconclusie was dat er verder behandeld moest worden.  De keuze voor bestralen met een radioloog besproken. Tot zover alles onder controle totdat ik op een zondag in januari '21 spontaan bloed begon te plassen:na 2 dagen ook weer goed.  Uroloog toch maar gebeld en die verwees door naar een onderzoek voor de blaas en de nieren. We konden snel terecht voor dit onderzoek met een CT-scan. Diezelfde middag ook de uitslag:  grote schrik:  een fors niertumor en e...
Meer lezen