Een beetje afscheid nemen van ......

 

Best wel een spannende periode achter de rug.

Als eerste was daar de vraag hoe gaat het verder met mijn werk.

Na een jaar is de vraag voor je werkgever of je volledig terug te brengen bent in je huidige werkzaamheden  of dat het juist de andere kant op gaat.

De bedrijfsarts vertelde mij dat mijn medische diagnose dusdanig is dat tussen nu en over 1 jaar er geen verschil in die diagnose zal zijn.  Anders gezegd: hebben we het nu al over vervroegde WIA (IVA) of is dat volgende jaar juni.De knoop doorgehakt en in overleg de aanvraag procedure bij het UWV gestart.

Een hoofdzakelijke digitale aanvraag met het sturen van medische stukken en binnen 2 weken een telefonisch gesprek met een arts van UWV. Die keek vanuit zijn professie toch wel op een bijzondere manier tegen de aanvraag aan door doodleuk te laten weten dat statistisch gezien ik met mijn diagnose tussen de 1 en 5 jaar te leven heb. Daar zijn er al bijna 2 van voorbij maar gelukkig vertelde hij nog wel dat 11% de dans ontspringt.“Daar zal ik dan wel bij horen” liet ik me snel ontvallen maar het valt wel  rauw op je dak… Conclusie van dit alles is dat de aanvraag gehonoreerd is geworden en wat werk betreft het mij tot een eerder eind gaat komen na ongeveer 46 arbeidzame jaren.

Om zo snel er een punt achter te zetten was voor mij iets teveel van het goede en daarom kan ik na overleg met mijn werkgever NN in een flexibele situatie tot een volledig afbouw van mijn werk komen.  In ieder geval een memorabel moment in dit hele proces.

 

“Afscheid nemen bestaat niet” zong ooit een Nederlandse zanger maar voor mij kan ik dit liedje zingen met  het woordje dat het WEL bestaat. Zo ging dat ook mijn met 46 jarige loopbaan als actief scheidsrechter. Mede door de coronatijd al bijna 2 jaar niet meer op een veld gestaan en ik merk dat het terug komen op het niveau waarop ik actief was er niet meer inzat. De fysieke gesteldheid laat het niet toe.

Nu ben ik niet iemand die met veel poespas uitgezwaaid wil worden maar door een leuk initiatief van de voetbalclub Nunspeet kreeg ik de gelegenheid om in een soort afzwaai/afscheidwedstrijd de fluit aan de spreekwoordelijke wilg de gaan hangen.

Het was een mooi moment. Mede door aanwezigheid van een aantal familieleden en kennissen uit de scheidsrechterwereld kwam het dan zover. Een mooi moment om terug te denken aan 46 fantastische jaren waarin dankzij de steun van Jolande de top op scheidsrechters gebied werd  bereikt en waar top gepresteerd werd. 

 

Ik zal het actief presteren gaan missen maar gelet op de omstandigheden is het ook een goed moment om er een punt achter te zetten.   

 

De behandelingen in het AVL gaan ondertussen gewoon door. 

 

Onlangs is er een scan gemaakt: de uitslag daarvan blijft toch altijd het spannendste. Hoe ziet het er van binnen uit en wat zijn de resultaten van de immunotherapiën.

Een week na de scan de uitslag: zo fijn om van de oncoloog te horen dat de berichten positief zijn. De uitzaaiingen in de longen/longvlies/bot zijn niet meer te zien. De niertumor is in omvang nog steeds aan het afnemen: Het zijn geweldig mooie berichten. Tezamen met finetuning van de medicatie en de nog komende maandelijkse behandelingen gaan we toe naar het eind van het jaar: in december staat dan weer een scan gepland.

Mede dankzij de inspanningen op de sportschool proberen we het jaar goed uit te gaan en te genieten van de mooie dingen die nog komen gaan..